من برگشتم ...... اما نه برگشتن همیشگی ....... سوغاتی آوردم ولی نه سوغات همیشگی ..... چون رفتم رفتن همیشگی نبود ..... من با پای خودم نرفتم که با پای خودم برگردم ........ این بار فقط یک حس ، یک حس بود که پاهایم رو میکشید ...... من با پاهای استوارم بی اراده رفتم ...... بی اراده رفتم و وقتی رسیدم پایم لرزید ...... آره ، لرزید اما نه از ترس ...... نه از نگرانی ها و دلمشغولی های همیشگی ...... لرزید از دیدن خدا ...... لرزید از حس کردن بوی خون و غربت و عشق ..... آره لرزید ، لرزید از دیدن غیرت ...... لرزید از حس کردن شب های عشق بازی با خدا ..... بی اراده و بی اختیار رفتم و  با زور و جبر برگشتم ...... برگشتم و دلم هوای بوی عاشقی کرده ...... دلم هوای پرچم های فکه کرده ..... دلم هوای خاک طلایی طلائیه کرده ...... دلم هوای بوی عروج معراج الشهدا کرده ...... دلم هوای اشک های شلمچه کرده ....... من دلم هوایی شده و هوای اینجا رو نمیخواد ..... من برنگشتم از روی اراده ...... برگشتم چون راهی نبود ..... برگشتم چون لیاقت موندن نداشتم ....... ولی خوشحالم که بالاخره یه بار حس کردم که خدا بود و خدا بود و خدا بود.....

پس به توکل نام اعظمت :                           بسم الله الرحمن الرحیم

سلام دوستای خوبم، حالتون خوبه ؟

من بین خوبی و بدی گیر کردم . توی پست قبل نوشتم شنبه دوستام میرن جنوب و من نمیرم که عادت کنم نبینمشون ولی منم رفتم . هنوز برام مثل یه خوابه ، مثل خوابه که رفتم و برگشتم. دو روز به رفتن بچه ها جور شد که منم برم. نمیدونم چه جوری بگم جنوب چه جوری بود . نمیدونم چه جوری بگم دلم داره میترکه ، حالم جوریه که دارم خفه میشم ولی نمیتونم حرفی بزنم . جوریه هست که با گریه و داد و بیداد خوب نمیشه.

مکه برای شما

فکه برای من

بال نمیخواهم

همین پوتین های خاکی

میتواند مرا به آسمان ببرد.

                                          ( شهید آوینی)

اینقدر خاطره زیاده که نمیدونم از کجاش شروع کنم . به مرور زمان همه اش رو می نویسم .

توی راه رفتن که با قطار میرفتیم خیلی شوخی و خنده کردیم. برای یکی از دوستام تولد گرفتیم.نمی فهمیدم کجا دارم میرم . توی پست قبل گفتم دلم برای یک از دوستام خیلی تنگ میشه. صبح شنبه با خودم گفتم دیگه دلم تنگ نمیشه، الان دیگه حواسم فقط به حال و هوای جایی که میخوام ببینم .

باهاش خداحافظی نکردم چون فکر میکردم که هست ولی از قطار توی اندیمشک پیاده شدیم حس کردم که دیگه نیست. دلم براش تنگ میشد ، دلم برای خنده هامون و حرفامون ، برای شعر هایی که می نوشتیم ، برای نگاهاش ، برای لحظه هایی که دست همدیگه رو میگرفتیم ، برای لحظه هایی که دستش رو حلقه میکرد دور گردنم ، برای لحظه هایی که سرم رو شونه هاش بود خیلی تنگ میشد.توی راه رفتن حالم بد بود سرمو گذاشتم رو پاهاش ، دستشو محکم گرفتم به شوخی گفت : مگه دست من عروسکت هست که اینقدر محکم فشارش میدی ؟ شب زودتر خوابیدم یعنی اون به زور بردم و منو خواباند.فکر میکرد خوابم ولی وقتی میومد تو کوپه که بهم سر بزنه ، متوجه میشدم. فقط شب که خوابیدیم  خوابم برد.لحظه ای که چشمامو باز کردم  دیدم نیست . دست خودم نبود ولی دلم لرزید. عین بچه هایی که یه دفعه جای خالی مامانشون رو میبینن ولی من جای خالی مامانمو ندیدم . من ترسیدم چون یه بار تجربه کردم وقتی رو که خوابیدم و فکر کردم دوستم هم خوابه وقتی بیدار شدم جاش خالی بود و من فکر کردم که برمیگرده ولی برنگشت و جای خالی اون تا ابد خالی می مونه هم تو قلب من و هم در واقعیت . حالا می ترسم ، از هر جای خالی می ترسم. می ترسم که پر نشه. شبش که تو کوپه تنها بودیم گفت : چقدر خوبه که هستی و یه همراه خوب هست. اون لحظه درست نفهمیدم چی میگه.حالا که سفر تموم شده میفهمم که برای منم چه قدر خوب بود که یه دوست خوب و با ایمان باهام بود. اون اولین دوستی هست که با شناخت درست انتخابش کردم . فقط امیدوارم بچه بازی هام اذیتش نکنه. گرچه اونجا که رسیدیم شرایط جوری بود که همیشه باهم نبودیم ، نه به خاطر اینکه مشکلی داشتیم به خاطر اینکه توی مناطق هر کس دلش میخواد با خدای خودش خلوت کنه و تنها باشه. که البته یه جاهایی هم با هم بودیم ، مثل دهلاویه که واقعا شانس آوردم چون توی دهلاویه که بودیم یه لحظه حس کردم  سرم درد میکنه اما به روی خودم نیاوردم تا وقتی توی ساختمان رفتیم و داشتیم یه کلیپ رو میدیدیم یه دفعه سرم گیج رفت که دوستم منو نشاند ولی وقتی خواستم بلند بشم سرم گیج رفت و داشتم میخوردم زمین که به لطف صندلی های جلوم و دوستم که پیشم بود چیزی نشد.توی شلمچه هم خیلی حس عجیبی بود و روی خاک ها نشسته بودم و تو حال خودم بودم که یه ذره که گذشت دوستم هم که تنها نشسته بود اومد پیشم سرش گذاشت روی پام و شروع کرد گریه کردن.منم با شنیدن گریه اش گریه ام اوج گرفت.وقتی اون آروم شد نوبت من بود که آروم نشم و ادامه بدم. توی شلمچه و اروند که بودیم یه نامه نوشتم انداختم توی آب . داشتم میگفتم که توی مناطق زیاد باهم نبودیم و همین باعث میشد که با اینکه با هم رفته بودیم دلم براش تنگ بشه. همه خاطرات خوب بود و قشنگ ولی فقط سه  بدی داشت.سه شنبه شب توی پادگان حمید بودیم که شب یه دفعه حال دوستم بد شد و لرز کرد.علاوه بر سوییشرت خودش سه تا پتو روش انداختم ولی بازم میگفت سرده.خدا رو شکر چند دقیقه بعدش که دستم رو سرش گذاشتم که ببینم تب داره یا نه آروم شده بود. خودم خیلی خسته بودم برای همین سریع خوابم برد .صبح که بیدار شدم دوباره دیدم جاش خالیه.ایندفعه چون شب حالش بد بود واقعا ترسیدم ولی رفته بود وضو بگیره.دومیش هم این بود که وقتی از شوش دانیال اومدیم سوار اتوبوس شدیم.من جلوتر از بقیه بودم و مفاتیح رو باز کردم که دعا بخونم.بعد هم بچه داشتن بستنی پخش میکردن که یه دفعه یکی دیگه از بچه های اکیپ گفت اون قرصی که داشتی کوش ؟ دوستم حالش بد شده بود. خیلی حالش بد بود منم خیلی هول شدم.قرصی که دست خودم بود رو پیدا نکردم و از یکی دیگه از بچه ها گرفتم.بعد رفتم قرص رو بهش بدم که دیدم از شدت درد اشکاش دراومده .به زور قرص رو بهش دادم و آب به صورتش زدم و چفیه رو خیس کردم و انداختم رو صورتش.حالش خیلی بد بود و حال منم با دیدنش هر لحظه بدتر میشد. یه کم که آروم شد به زور یه تکه کوچیک بیسکویت بهش دادم و دراز کشید.همون طور که خوابیده بود دست همدیگه رو گرفته بودیم. وقتی خواستم یه چیزی زیر سرش بزارم که بخوابه ، ازم خواست عطرش رو بدم دستش.عطر فوق العاده ای بود.تا یه روز بوی عطرش رو توی دستم حس میکردم. یه دفعه نمیدونم چرا ولی بغضم ترکید ، دیگه نمیدونستم چی کار باید بکنم که حالش خوب بشه. یکی از کمترین لحظه هایی تو زندگیم بود که از ته دلم از خدا میخواستم یه کاری بکنه. دوستم پرسید چقدر راه مونده که یکی دیگه از بچه های اکیپمون گفت تو نمیخواد با این چشما بیای جلو. من جوابشو میدم. دفعه بعدش تو راه برگشت توی قطار بود که چون چند وقت به خاطر یه مسئله ای که مجبور بودم تحمل کنم ناراحت بودم باهاش قهر کردم وقتی اومد بیرون کوپه که بپرسه چی شده و شروع کردیم حرف زدن، حرفی زد که منم همیشه به بقیه میگفتم .اونم اینکه حرفو همون وقت که ناراحتی باید بزنی که جمع نشه و بعدا یه دفعه سر باز کنه. بعد حرفمو زدم و رفتیم تو کوپه که بقیه بچه ها رفتن که یه چیزی بخرن  . با حرف من خیلی رفت تو خودش و خواستم یه جوری بیارمش بیرون که  به خاطر اون مشکل و ناراحتی خودش شروع کرد به گریه کردن. وقتی صداش رفت بالا و گریه کرد منم بغضمو ترکید و داد میزدم و حرف میزدم . نمیخواستم سرش داد بزنم ولی دست خودم نبود ، داشتم میترکیدم و نه میتونستم جلو گریه ام رو بگیرم و نه  حرفم رو قطع کنم. بدترین اتفاقی بود که در طول سفر افتاد. نمیتونم بیشتر بگم چی شد چون خیلی خصوصی هست. و آخرین اتفاق بد هم وقتی بود که سومین بار حالش بد شد ، بعد از نماز مغرب و اعشا که سرش درد گرفت و  تا آخر شب هم بد بود ، بازم مثل دفعه قبل دیگه نمیدونستم چی کار کنم که خوب بشه . هر کاری که عقلم میرسید انجام دادم. آخر شب حالش بهتر شد و تازه اون موقع بود که  متوجه سردرد خودم شدم که از همون موقع تا حالا که پست رو مینویسم قطع نشده ولی نباید به روی خودم می آوردم چون وقتش نبود و به اندازه کافی دوستم حالش بد بود. شب خواستم بیدار بمونم که نشد چون حالم بد بود .البته بین خواب و بیداری بودم ولی خوبیش این بود که حداقل آبجیش پیشش بود و اگه حالش بد میشد میتونست بهم بگه.وقتی رسیدیم تهران هنوز حالش بد بود. همین جا میخوام بگم براش دعا کنید که خوب بشه چون اگه ضعیف بشه خیلی براش بده.

چیزایی که نوشتم یه قسمت از خاطرات دوستانه بود ولی اصل این سفر حال و هوای جنوب و کاری بود که شهدا با ما کردن . ولی من الان نتوان نوشتن اتفاقات رو ندارم.هنوز حس میکنم که روی خاک های شلمچه نشستم.تنها جمله ای که میتونم الان بگم اینه که :

و خدا بود و دگر هیچ نبود.

همه شعرایی که می خوندیم قشنگ بودن ولی من دوتاشون رو از همه بیشتر دوست دارم.هنوزم شبا قبل خواب با خودم میخونم.یکی مسافرای حرم هست ولی من الان یکی دیگه رو میخوام بنویسم :

آی شهیدا یه عمره دل من تنگه براتون

هنوزم توی گوشم میپیچه سوز صداتون

دلای شما با صفا بود / مسافر راه خدا بود / کبوتر کرب و بلا بود

پر از عطر شماهاست خاک مجنون ، دو کوهه ، فکه ، چزابه ، کارون

ما تو دنیای خاکی اسیریم همرنگ مرداب

شما اما تو باغ بهشتید مهمون ارباب

با شما دلم پر میگیره ، عاشقی رو از سر میگیره ، جا کنار دلبر میگیره

با علی اکبرای خمینی ، میشه دل خرج شور حسینی

                                                             (آقام آقام آقام حسین)

با دلی کربلایی همیشه یار حسینیم

توی شب های هیئت به یاد ماه خمینیم

ماییم و مسیر شهادت ، در سایه سبز ولایت ، تا لحظه سرخ شهادت

همیشه با ولایت می مونیم

از شکوه شهادت میخونیم

                                                            (آقام آقام آقام حسین)

دلا چشم انتظار طلوع خورشید نور

تشنه ی لحظه های زلال روز ظهور

توی این شب های بی ستاره ، دل عاشقا بی قراره ، آسمون چشما میباره

زخمی درد و داغ صدامون ، ندبه خون فراغ دلامون

یه سری حرفا هست که شاید اینجا جایی برای زدنش نباشه ، باید یه جای مناسب پیدا کنم.

اللهم عجل لولیک الفرج

مواظب خوبی هاتون باشید و منو از دعاهاتون خط نزنید و یادتون باشه :

                     هر رفتنی رسیدن نیست ، اما برای رسیدن راهی به جز رفتن نیست.

به امید دیدار